Dymitr Karamazow

gdybyś jutro miał nadejść
zachowywał bym się jak
dymitr karamazow
bez zahamowań 
wydał bym ostatnie pieniądze
na alkohol
narkotyki
i prostytutki 

zimne powietrze nocy
samo wciska mi się do ust
i cieszę się zmarzniętymi dłońmi
nie zakładam czapki
i bez butów biegam po zamarzniętej ziemi
za krasnalami i wróżkami
wyznaje miłość wszystkim dziwkom świata

gdybyś miał jutro nadejść
ale nie nadejdziesz
więc próbuje ocalić swoje życie.

Ciężko rodzić się zimą

ciężko rodzić się zimą
nawet jeżeli zimy na bliskim zachodzie
są bardziej dotkliwe
to tutaj w stajni też nie jest przyjemnie
nawet chóry anielskie nie śpiewają
bo nikt nie uszył im szalików
a boją się o swoje gardła
nie chcą ich przeziębić

możliwe że którejś zimy tu na wschodzie
spadł śnieg i pasterze pochowali się po ciepłych chałupach
grzejąc dłonie przy domowych ogniskach
i nie mieli czasu ani ochoty
wypatrywać narodzin jednego z wielu dzieci

ciężko rodzić się w świecie
gdy od dawna panuje zima
i nie widać jej zakończenia
tylko słońce rodzi się na nowo
i wyciąga swe smukłe ramiona
aby pochwycić swoich wyznawców
i ich błogosławić
a zimy na bliskim zachodzie i wschodzie
są długie
męczące
szare i brudne
ludzie przez to cierpią na depresję
wtedy strzelają do innych i czasem do siebie

Miałem być muzyką graną z serca

miałem być muzyką graną z serca
a jestem ciszą
miałem być potrawą smaczną i pożywną
a jestem jałowym kęsem czerstwego chleba
miałem być winem w bukłaku
pełnym osadu
a jestem łykiem ciepłej brudnej wody
miałem jechać do niniwy
pełen nadziei i odwagi
mówić o wyroku
a płynę statkiem z jaffy
i rzuca mną wicher i strach
który zagląda w oczy nie tylko moje
ale też moich towarzyszy
kołysze ich życiem w lewo i prawo
a winny jestem ja

wrzućcie mnie w odmęty mojej winy
w bezmiar mojej bezczynności
w głębię mojego zaniechania
niech brzuch kaszalota spermacetowego
stanie się moim grobem
otchłanią mojej odpowiedzialności
bo miałem być murem obronnym
a zostałem stertą kamieni

błagam aby mnie strawił sok żołądkowy
potwora morskiego
błagam aby mnie nie wypluł po trzech dniach
albo niech wypluje
może gdy stanę się ambrą zyskam na wartości

Sto osiemdziesiąt tysięcy

jestem pergaminem
listem pełnym szyderstw
zapisem obcych słów
imion obcych bogów
ich niebyciem
jestem jak pusty namiot
z którego uciekł
tchórzliwy żołnierz
dezerter
błąkający się po nieznanej ziemi

połóż mnie na schodach do świątyni
wezwij anioła
sługę bożego z mieczem w ręku
niech zabije we mnie
sto osiemdziesiąt tysięcy grzechów
a w zamian da mi
piętnaście lat bycia inną osobą
i w tym krótkim czasie
niech się stanie koniec

Kwiaty niezapominajki

stoję bez butów na środku łąki
otacza mnie morze niezapominajek
nachylam się i przyglądam
szukam tej wyjątkowej
jedynej w swoim rodzaju

znajduję kwiat młody
dopiero co wyrosły z nasiona
źdźbło prawie...
... uschnięte

pomimo gęsto pokrywającej
łąkę rosy umarło
a ja wznoszę ręce do nieba i płaczę
wiem że to nic nie znaczy
to chwila
wołam: dlaczego?
a potem sam sobie odpowiadam
przepraszam w myślach
nie wierzę w to co się stało 
ale wierzę w twoje spojrzenie 
znam odpowiedź
wiem że moja łza nie zbawi tego kwiatka
ale czy kwiaty niezapominajki to rozumieją

Nie jesteś kwiatem

nie dam się zwieść twoim słowom
mimo że są słodkie jak miód 
lepią się i wabią
twoje usta są jak nektar
pochlebstwa które z nich wychodzą 
jak ociekające sokiem owoce
ale ja nie jestem pszczołą
a ty nie jesteś kwiatem

Dalet

milczę

cisza przeszywa

moją głowę

tęsknie

czekanie jest trudne

gniewam się

nic mi nie wychodzi

dziwię się

jego dłonie

sprawnie działają

Kiedy umrę przypnij mnie do nieba

kiedy umrę przypnij mnie do nieba
jak zdjęcie pinezką do ściany 
byłem szalony 
więc wiszenie nie sprawi mi kłopotu
tu mnie nie będzie
i tam też nie 
tam mnie nie słychać 
i tu cisza 
więc chociaż w twoim mniemaniu 
będę w niebie 
a raczej do nieba przypięty 
bo i tam moje istnienie 
nie ma racji bytu
to tylko dla twojego złamanego serca
syrop na kaszel
placebo

Gimel

wędruję trudną trasą

czasem w górę

czasem w dół

czasem w skwarze

a innym razem w mrozie

w przemoczonych butach

wilgotnym ubraniu

ze zmarzniętą twarzą

odmrożonymi stopami

i dłońmi

odczuwając głód i pragnienie

padam wtedy na kolana

wołam o pomoc

i wtedy coś mnie szarpie

podnosi w górę

 pcha mnie do przodu

wręcz ciągnie

jest południe

słońce jest coraz wyżej

coraz mocniej świeci

i ja świecę

podniosłeś mnie z kolan

Bet

ufam tylko tobie

bo wiele razy

zawiodłem się na ludziach

niby żyjemy

obok siebie 

na ziemi

ale każdy z nas kroczy 

inną ścieżką

ja chciałbym iść 

tam gdzie dotknę nieba

gdzie moje pragnienie zostanie

zaspokojone

oni nie chcą 

iść szlakiem dobroci

serce mówi słowa 

niesłyszalne 

ty dajesz

to co mi potrzeba

Alef

uderzyłem pięścią w stół

widząc jak wszystko im wychodzi

pieniądze mają 

dzięki nieuczciwości

zwycięstwo w bitwie 

dzięki samolubności

przemoc i kłamstwo

stawiają ich na najwyższym 

stopniu podium

krzyczę!

po co być uczciwym

kochać ludzi

dzielić dobro...

zawiał wiatr

przyniósł skwarne powietrze

trawę zieloną zmienił w popiół

była młoda, jędrna, pachnąca

przestała istnieć 

w mgnieniu oka

Kocham cię

kocham cię 

to takie naiwne słowa

wypowiada je mąż

który zdradza żonę

wychodzi z domu do pracy

całuje kobietę w policzek

i kłamie 

mówi że wróci późno

kocham cię

mówi żona do męża 

chociaż już dawno 

nie widzi w nim osoby

którą można darzyć sympatią 

a co dopiero uczuciem innym 

niż niechęć

ten gruby, podchmielony

koleś w poplamionej koszuli

bez wzwodu 

to tylko mąż

nikt więcej

tak naprawdę

kocham cię 

nie znaczy nic

lepiej mówić

miło cię widzieć 

Złodziej książek

kiedy chodziłem do szkoły
nielubiłem czytać książek
pamiętam że w pustyni i w puszczy
czytałem przerzucając co dziesięć
piętnaście a potem trzydzieści stron

miłość przyszła sama wraz z dostojewskim
i od tego momentu traktuję książki jak trofea
czytam i odkładam na półkę
nigdy nie pożyczam bo wtedy stałbym się złodziejem

Mały kawałek chleba

mały kawałek chleba

odciski na dłoniach 

słodki jego smak

Hiena

hiena pożąda mięsa

uśmiecha się

patrzy w twoją stronę

Migające na niebiesko ekrany

migające na niebiesko ekrany
telewizorów i komputerów
ojcowie, synowie i bracia
pocierający swoje członki
śliniący się na widok aktu
nie wiedzą ile w tym kłamstwa i pudru

narkotyczne zachowania
z jednej i drugiej strony ekranu
ockną się na finiszu
gdy obudzą się żony, matki i siostry

Zbawca świata

obudziłem sie rano i postanowiłem zbawić świat
włączyłem telewizor, zrobiłem sobie kawę
zjadłem ciepłe śniadanie
jedząc oglądałem poranny program
a tam:ple ple ple
o misiach i innych głupotach

w portfelu nie miałem zbyt dużo pieniędzy
pomyślałem: może starczy na butelę wódki
więc ubrałem się i poszedłem do sklepu ją kupić
po paru wypitych kieliszkach 
odłożyłem zbawianie świata do jutra

Anna

Gerbrand van den Eeckhout, Anna przedstawia swego syna Samuela kapłanowi Helemu 

"A gdy tak długo przed Panem się modliła, Heli przypatrywał się jej ustom. 

Lecz Anna ledwo szeptała, a tylko wargi jej się poruszały , głosu jej zaś nie było słychać;

toteż Heli miał ją za pijaną."

(1 Samuela 1: 12,13)

proszę o nasiono
błagam w pijanym zwidzie
choć w mojej krwi brakuje etanolu
kołyszę się i szlocham
a oni mają mnie za wariatkę

na kolanach przesuwam się
bliżej ciebie
bliżej świętości
składam świadectwo krwią
z pozdzieranych łokci

zamknąłeś mnie na klucz
ciało moje jest zamkiem
a moje łono ryglem
otwórz mnie a oddam ci
nasiono, kwiat i owoc
w jednym

Drapieżne ptaki

jadę autostradą a2 na zachód
w świebodzinie
tam gdzie stoi gigantyczny chrystus
odbijam na północ
i pędzę w stronę morza
ale zanim tam dojadę
zauważam siedzące
na ogrodzeniach wzdłuż drogi
drapieżne ptaki
czy to są sokoły
czy jastrzębie
nie wiem 
nie znam się na zoologii
siedzą na słupkach
i płotach
spoglądają spokojnie
na przejeżdżające
samochody
na co czekają?
może na ofiary wypadków
zlecą się do roztrzaskanych
ciał i będą wyjadać wnętrzności
zwalniam!

Żaden ze mnie alpinista

to co mnie wzmacnia 
prowadzi mnie też do upadku
idę tą samą drogą w górę
i staczam się w dół po tym 
samym trakcie

żaden ze mnie alpinista
z braku tlenu 
popadam w euforię
czuję się jak pijany
następnie moje samopoczucie 
gwałtownie spada w dół
wręcz stacza się

nie ma drogi na skróty
do jednego celu zmierza 
tylko jedna trasa
i niestety jest to 
jednocześnie droga w dół

w moim przypadku
kiedy wchodzę
to jednocześnie schodzę
popadam w euforie 
i przygnębienie
w tym samym momencie
to co mnie buduje 
staje się moją
wewnętrzną ruiną

ten stary głupiec Heraklit 
miał rację
płonę i płynę 
jednocześnie